பாகிஸ்தானின் சிந்து மாகாணத்தில் உள்ள லார்கானா மாவட்டத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு மருத்துவப் பேரவலம், நவீன மருத்துவ உலகின் பாதுகாப்பு குறித்தப் பெரிய கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது. சாதாரண உடல்நலக் குறைபாடுகளுக்காக மருத்துவமனைக்குச் சென்ற 331-க்கும் மேற்பட்ட பச்சிளம் குழந்தைகளுக்கு எச்.ஐ.வி (HIV) தொற்று உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பாதிப்பிற்கு அந்தப் பகுதியில் பணியாற்றிய ஒரு மருத்துவரின் பொறுப்பற்றத் தனமே முதன்மைக் காரணம் என்பது விசாரணையில் அம்பலமாகியுள்ளது. பணத்தைச் சேமிப்பதற்காக ஒரே ஊசியைத் (Syringe) தொடர்ந்து பல குழந்தைகளுக்கு அவர் பயன்படுத்தியது இந்தத் தொற்றுப் பரவலுக்கு வித்திட்டுள்ளது.

இந்தச் சம்பவம் குறித்தத் தகவல் வெளியானதும், அப்பகுதியே சோகத்தில் மூழ்கியது. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளில் பெரும்பாலோர் 12 வயதிற்கும் குறைவானவர்கள். தங்களது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி அறியாதப் பெற்றோர்கள், ஒரு மருத்துவக் குறைபாட்டினால் தங்களது பிள்ளைகளின் வாழ்க்கை சிதைக்கப்பட்டதை எண்ணிக் கதறுகின்றனர். இதற்குக் காரணமான மருத்துவர் கைது செய்யப்பட்டாலும், அவர் செய்தத் தவறு ஈடு செய்ய முடியாத ஒரு இழப்பை அந்தச் சமுதாயத்திற்கு ஏற்படுத்தியுள்ளது. பாகிஸ்தானில் நிலவும் மிக மோசமான சுகாதாரக் கட்டமைப்பு மற்றும் மருத்துவக் கண்காணிப்பு இல்லாமையையே இது காட்டுகிறது.

சமூக ரீதியாகவும் இந்தப் பாதிப்பு மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. எச்.ஐ.வி குறித்த விழிப்புணர்வு இல்லாத கிராமப்புறங்களில், பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளையும் அவர்களது குடும்பத்தினரையும் ஊர் மக்கள் ஒதுக்கி வைக்கும் அவலம் நிகழ்ந்து வருகிறது. இந்தக் குழந்தைகள் வாழ்நாள் முழுவதும் மருந்துகளைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். மேலும், அங்குள்ள மருந்துக் கடைகளில் தரமற்ற மருத்துவக் கருவிகள் விற்கப்படுவதும் இத்தகையப் பரவலுக்கு மற்றொரு காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

இந்தத் துயரச் சம்பவம், சர்வதேச அளவில் மருத்துவப் பாதுகாப்பு குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஊசிகளை மறுபயன்பாடு செய்வது என்பது ஒரு கிரிமினல் குற்றம் என்பதை விட, அது ஒரு சமூகப் பேரழிவு என்பதை இந்தச் சம்பவம் உணர்த்துகிறது. முறையான விழிப்புணர்வு, தரமான மருத்துவச் சேவை மற்றும் கடுமையான சட்டங்கள் மட்டுமே இதுபோன்ற துயரங்கள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்க முடியும். பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்குத் தேவையான நீண்டகாலச் சிகிச்சையையும், அவர்களது குடும்பத்தினருக்கான சமூகப் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்ய வேண்டியது அரசின் கடமையாகும்.