சாதி கூட்டணிகள், மத அடிப்படையிலான வாக்கு வங்கிகள், குடும்ப வாரிசு அரசியல் என நீண்ட காலமாக ஒரே மாதிரியான கட்டமைப்பில் பயணித்து வந்த இந்திய அரசியலில், தற்போது ‘ஸ்டார்ட்அப்’ பாணியிலான புதிய அரசியல் முயற்சிகள் கவனம் பெறத் தொடங்கியுள்ளன. இந்த மாற்றத்தின் முக்கிய முகங்களாக தமிழக முதல்வர் விஜய், அரசியல் ஆலோசகராக இருந்து அரசியல் தலைவராக மாறிய பிரசாந்த் கிஷோர் மற்றும் முன்னாள் தமிழக பாஜக தலைவர் கே. அண்ணாமலை ஆகியோர் பார்க்கப்படுகின்றனர்.

மூவரும் வெவ்வேறு அரசியல் பின்னணியையும் சித்தாந்தங்களையும் கொண்டிருந்தாலும், பாரம்பரிய கட்சிகளின் கட்டமைப்பை சார்ந்து அரசியல் செய்வதற்குப் பதிலாக, தனிப்பட்ட அடையாளம், தொழில்நுட்பம், இளைஞர் நெட்வொர்க், தரவுகள் மற்றும் வலுவான பிராண்டிங் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு அரசியல் அமைப்புகளை உருவாக்க முயற்சிப்பது இவர்களின் பொதுவான அம்சமாக பார்க்கப்படுகிறது.

இதில் பிரசாந்த் கிஷோரின் அரசியல் பயணம் ஒரு முக்கிய உதாரணமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. பல ஆண்டுகள் தேர்தல் வியூக வகுப்பாளராக செயல்பட்ட அவர், பீகாரில் நீண்ட நடைபயணம் மேற்கொண்டு ‘ஜன் சுராஜ்’ இயக்கத்தை உருவாக்கினார். பின்னர் அதனை அரசியல் கட்சியாக மாற்றி தேர்தல் களத்திலும் இறங்கினார். ஆரம்பகட்ட தேர்தல் தோல்விகளுக்குப் பிறகும் தனது அரசியல் அமைப்பை தொடர்ந்து கட்டமைத்து வருவது, ஒரு ஸ்டார்ட்அப் நிறுவனம் ஆரம்பத்தில் சந்திக்கும் சவால்களை கடந்து வளர்வதைப் போன்றதாக அரசியல் பார்வையாளர்களால் ஒப்பிடப்படுகிறது.

அதேபோல், தமிழக முதல்வர் விஜய்யின் அரசியல் வளர்ச்சியும் மிகவும் வேகமானதாக அமைந்துள்ளது. 2024ஆம் ஆண்டு தமிழக வெற்றிக் கழகத்தை தொடங்கிய விஜய், குறுகிய காலத்திலேயே வலுவான கட்சி கட்டமைப்பை உருவாக்கி 2026 சட்டமன்றத் தேர்தலில் ஆட்சியை பிடித்ததாக கூறப்படுகிறது.

பல ஆண்டுகளாக திமுக மற்றும் அதிமுக ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்த தமிழக அரசியல் களத்தில், ரசிகர் மன்றங்கள் மற்றும் இளைஞர்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பை அரசியல் இயக்கமாக மாற்றி ஆட்சியை கைப்பற்றியிருப்பது, ‘ஸ்டார்ட்அப் முதல் யூனிகார்ன் வரை’ என்ற உதாரணத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.

விஜய்யின் அரசியல் பயணத்தில் அவரது சினிமா புகழ் மட்டுமின்றி, தனிப்பட்ட பிராண்டிங், சமூக ஊடக பயன்பாடு, இளைஞர்களை மையப்படுத்திய அரசியல் அணுகுமுறை மற்றும் ரசிகர் மன்றங்களை அரசியல் அமைப்பாக மாற்றிய விதமும் முக்கிய பங்கு வகித்ததாக கூறப்படுகிறது.

மறுபுறம், முன்னாள் ஐபிஎஸ் அதிகாரியான கே. அண்ணாமலையும் பாரம்பரிய அரசியலுக்கு மாறுபட்ட பாதையை தேர்ந்தெடுத்திருப்பதாக இந்த விவாதத்தில் குறிப்பிடப்படுகிறார். பாஜகவில் இணைந்து தமிழக பாஜக தலைவராக செயல்பட்ட அவர், பின்னர் அந்தக் கட்சியில் இருந்து விலகி 2026 ஜூன் மாதத்தில் புதிய அரசியல் இயக்கத்தை தொடங்கியதாக கூறப்படுகிறது.

2031 சட்டமன்றத் தேர்தலை இலக்காகக் கொண்டு புதிய அமைப்பு, புதிய கொள்கை மற்றும் புதிய அரசியல் பாதையை உருவாக்கும் முயற்சியில் அண்ணாமலை ஈடுபட்டு வருவதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. உறுப்பினர் சேர்க்கை முதல் கொள்கைகளை மக்களிடம் கொண்டு செல்வது வரை தொழில்நுட்பம் மற்றும் திட்டமிடலை மையமாகக் கொண்ட அணுகுமுறை அவரது அரசியல் செயல்பாடுகளில் காணப்படுவதாக கூறப்படுகிறது.

இந்திய அரசியல் இதற்கு முன்பும் இதுபோன்ற மாற்றங்களை சந்தித்துள்ளது. 1983ஆம் ஆண்டு என்.டி. ராமராவ் தெலுங்கு தேசம் கட்சியை உருவாக்கியது, 1985ஆம் ஆண்டு அசாம் கண பரிஷத் எழுச்சி பெற்றது, 2012ஆம் ஆண்டு அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் ஆம் ஆத்மி கட்சியை தொடங்கியது போன்றவை பாரம்பரிய அரசியல் அமைப்புகளுக்கு மாற்றாக புதிய இயக்கங்கள் உருவான முக்கிய நிகழ்வுகளாக பார்க்கப்படுகின்றன.

ஆனால், தற்போதைய முயற்சிகளில் முக்கியமான வித்தியாசம் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தின் பயன்பாடு. சமூக வலைதளங்கள், தரவுகள், டிஜிட்டல் பிரச்சாரம், தனிநபர் பிராண்டிங் மற்றும் இளைஞர்களை இணைக்கும் ஆன்லைன் நெட்வொர்க்குகள் ஆகியவை அரசியல் இயக்கங்களின் வளர்ச்சிக்கு புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளன.

சாதி மற்றும் மதம் ஆகியவை இந்திய தேர்தல் அரசியலில் தொடர்ந்து முக்கிய பங்கு வகித்தாலும், புதிய தலைமுறை அரசியல் முயற்சிகள் பாரம்பரிய அரசியல் கணக்குகளை மட்டும் நம்பாமல், “தனி பிராண்ட் + தொழில்நுட்பம் + இளைஞர் நெட்வொர்க் + வேகமான அமைப்பு வளர்ச்சி” என்ற புதிய மாடலை முன்னிறுத்துகின்றன.

இந்த முயற்சிகளில் விஜய் ஏற்கனவே ஆட்சியை கைப்பற்றியிருப்பது, பிரசாந்த் கிஷோர் தனது அரசியல் அமைப்பை விரிவுபடுத்தி வருவது, அண்ணாமலை நீண்டகால இலக்குடன் புதிய இயக்கத்தை கட்டமைப்பது என மூவரின் பாதைகளும் வெவ்வேறு கட்டங்களில் உள்ளன.

இவர்கள் உருவாக்கும் இந்த புதிய அரசியல் மாடல் எதிர்கால இந்திய தேர்தல் அரசியலில் எவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதுதான் அடுத்த முக்கிய கேள்வியாக மாறியுள்ளது.